Ekim Yirmi Sekiz, 2020

by nureddinturk

Az önce yeni bir kitaba başladım ve kafam karıştı. Bugüne kadar okuduğum tüm romanların, tüm öykülerin kahramanları aynı okul koridorlarında utanıyor, aynı sokağın sonunda âşık oluyor, aynı sobalı evde içine kapanıyormuş. Bununla da kalmıyor, sevdiğim tüm karakterler birbirine benziyormuş. Farklı dillerde konuşuyor, farklı dünyalarda yaşıyor olsalar bile. Artık hikâyelerini de birbirine karıştırıyorum. Çok kalabalıklar. Hepsi kafamın içinde yaşıyor, hepsi kendisine ait bir odası olsun istiyor. Her yerde yarım kalmış roman taslakları, iş başvuruları, aşk mektupları. Hiçbiri tek işe elini sürmüyor, ben derleyip topluyorum ortalığı. Bazen hep bir ağızdan konuşuyorlar, bazen tek bir nefesle susuyorlar. Bir gün hepsini kovacağım. Bana yaşamak için yer kalmadı.

Sincapla Dertleş